In het weekend van 14 en 15 oktober vond ook bij onze Scoutinggroep de jaarlijkse JOTA-JOTI plaats.Met een leuke opkomst aan leden stond dit weekend in het teken van communicatie. De RSA heeft voor zowel de Welpen als de Scouts een leuk en uitdagend programma in elkaar gedraaid die de kinderen van vrijdagavond tot en met zaterdagavond bezig wisten te houden.
De stam heeft samen met de RSA vanaf woensdagavond non-stop gebouwd aan de toren om de antenne in te hangen. En zeg nou zelf, is het geen plaatje?
Na de officiële opening werden de eerste verbindingen al gelegd door onze Welpen onder de begeleiding van Peter, één van de zendamateurs.
Om een uur of elf was het dan toch echt bedtijd. Ondanks de koude nachten wilden alle leden buiten in een tent slapen. Des te meer reden om ’s-ochtends te ontbijten met een lekkere kop thee.
Na het corveeën was het de hoogste tijd om van start te gaan met het programma. De scouts begonnen met het soldeerkitje onder de begeleiding van Kris, terwijl de Welpen begonnen met het opdrachten boekje over zenden. Ook dit jaar is het weer gelukt om ver over de landsgrenzen heen te zenden!
De lunch bestond uit een heerlijk kopje tomatensoep met een broodje. Dit viel allemaal goed. Tjonge, wat werd er veel gegeten… Liters soep en kilo’s brood gingen er door heen.
’s-Middags was het soldeertijd voor de Welpen. Onder kundige begeleiding zijn bijna alle kitjes gelukt! Iets op best een beetje trots op te zijn toch? De Scouts hadden een uitdagende variant van het Paperclip spel. Bepakt met een 24mc bakkie, pen, papier en wat, ja hoe zouden we het omschrijven, rotzooi gingen zij de wijk in.
Via het bakkie kregen zij in het NATO alfabet gespelde woorden, ingrediënten door die zij moesten ruilen. Aan het eind van de middag konden zij toch bijna een pizza bakken.
De Welpen gingen swoppen zonder opdrachten. Zij kwamen met hele mooie spullen terug.
Aan het eind van de middag was het tijd om op te warmen met een warm kopje chocolademelk en een plak cake.
En dan de Greppeltocht. In het donker van de één naar de andere post met de kans om gepakt te worden. Toch best wel spannend. Vooral als je ook nog zo’n gek reflecterend hesje aan moet voor de veiligheid. ‘Zo zien de jagers ons toch al van een kilometer afstand???’ was dan ook een reactie.
Uiteindelijk is er maar één team gepakt en heeft de rest dus goed verstopt gelopen.
De afsluiting vond dit jaar gezamenlijk met de ouders van alle leden plaats rond het kampvuur. Marshmellows, warme chocolademelk, koffie en thee werder genuttigd onder een gezellig praatje.
Toch wel jammer dat we nu weer een jaar moeten wachten tot de volgende JOTA….